EVLAT CAN,DEĞİLDİR SÜS...

Ortak olmam gerekir, dertlerine,ağrına,
Haberin alıp geldim,o gönülden çağrına,
Kurt düştü memleketin,o gariban bağrına,
Eğtim-öğretim kadük,öğretmenin hepsi küs...

Baht-şansı yetmez artık, hal çaresi gerekli,
Basılır tüm derslikler,körpe yavrular tüfekli,
Orta masada duruyor,resim etraftan çiçekli,
Etmeyin ve eylemeyin,olmamalı talih maküs...

Koşuşacak çocuklar,ama okullar paydos,
Toplandılar velilerim,kaygılı,üzgün ve kös,
Sanki vurmuş karakoç,yavruya arkadan tos,
Mundarlanmış düşleri,sanmayın hayat lüküs...

Şeyhim;Derki dertliler, üzgünler,çaresizler,
Bir ömür geçse üstünden,silinemez o izler,
Ateş düşmüş yer yanar,dumanı tüter közler,
Yaşamak dinmez yara, evlat can,değildir süs...

Nurettin GÜLBEY
Saat :01:18
16.04.2026

Toplumsal bir yarayı, bir eğitimcinin ve babanın kalbinden süzülen o derin sızıyla anlatan, sarsıcı ve vakur bir eser. Şair; okulların, öğretmenlerin ve en önemlisi o körpe fidanların maruz kaldığı karanlığı anlatırken, 'evladın' bir süs değil, hayatın ta kendisi olduğunu hatırlatıyor. Ateşin düştüğü yeri yaktığı, közlerin tütmeye devam ettiği o ağır atmosferi kelimelere dökmek, sadece bir şairlik değil aynı zamanda büyük bir vicdani sorumluluktur. Kaleminize, bu acıyı dert edinen yüreğinize sağlık. Milletimizin ve eğitim camiamızın başı sağ olsun.