Tan yerinin ağarmasını beklerken
Ağarttığım saçlarımaydı belki gözyaşlarım
Usul usul dökülmelerine ses etmeyişimdi
Hayatım gibi yanaklarımdan kayıp gitmelerine
Tek bir kez dur demeyişimdi;
Yalnızlığımın, içime çöreklenen apansız acısı

Merhem olsun diye söylediğim her sözün
Kalbimi yorgun bir merhumeye çevirişi
Zihnimin dizginlerini tutamadan etrafa kaçıp
Beni kör düğümle karanlığa mahkum eden düşünceleri...
Hayatın birer cilvesiydi belli ki

Tutunacak bir dal bulamamaktı, hayatı yaşayamamak
Bulsan bile, tuttuğunda kırılarak dizlerini kanatması..
Ağaçtan düşen yaprağın dahi
Dalda bıraktığı irili ufaklı gözyaşları vardı.
Yüreğimizin derya deniz yaşı, çok da tuhaf olmamalı

Ardımızda nemli topraklardan bir tarla bırakırken
Ruhumuzu uyuttuğumuz mezarın, yağmur kokması
Biçare bundan olsa gerek...