Şu dünya hanına geldim geleli
Giriş çıkış tutulmadı (1) bir türlü
Anlayıp kendimi bildim bileli
İsmailce yatılmadı bir türlü

Zaman zorlu nefis arar hep neşe
Nimetleri benzetiyor peşkeşe
Dumanı göklere çıkan ateşe
İbrahimce atılmadı (2) bir türlü

Komşuya, hısıma yer yer küsüldü
Faturalar hep masuma kesildi
Kendine gelince sesler kısıldı
Nefse kaşlar çatılmadı bir türlü

Genelde insanı nefsi köstekler
Laîn İblis her an onu destekler
Bitmek bilmez, sonu gelmez istekler
Bir kenara itilmedi bir türlü

İnsanın hamuru et ile kandı
Zannetti ki zemzem ile yıkandı
Maalesef birçoğu nefsine kandı
Hak görüşe katılmadı bir türlü

Fitne fesat düşman olmuş barışla
Söz can alır, bazen tek bir vuruşla
Babayiğit pehlivanca duruşla
Nefret, öfke yutulmadı bir türlü

Aylar, yıllar, ömür, sermaye kayıp
Hoyratça kullandık malımız sayıp
Hayatın ardında sırrı anlayıp
Sahibine satılmadı (3) bir türlü

(1) İnsanlık Dünyaya geldiğinden beri gelen giden devam ediyor
(2) Hz. İbrahim ve oğlu Hz. İsmail’in tevekkül hali
(3) Tevbe suresi 111. âyete bakınız.

Lokman Bedir
14.04.2026 (saat: 00.45) Bursa