Ne kadar samimi, coşkulu ve kalbe dokunan bir şiir! Kâinatın o muazzam nizamını gözler önüne sererken, insanı kendi özüne ve yaratılış gayesine doğru tatlı bir tefekküre davet ediyor. Şiirdeki ritim ve akış gerçekten çok başarılı.
​Bıraktığınız boşluğu (1) doldurmak ve şiirin o güzel kafiye nizamını tamamlamak gerekirse, oraya en çok yakışacak kelime "yansın" veya "dayansın" olacaktır. Özellikle "heyecan", "can" ve "düzen" kelimeleriyle örülü o kıtada, aşkla yoğrulmuş bir kalbi anlatmak için şu şekilde tamamlanabilir:
​ Kâinatı sadece maddeden ibaret görmeyip, her varlığın kendi lisanıyla Yaratıcı'yı zikrettiği devasa bir mektep olarak nitelendirmeniz harika bir bakış açısı.
​En kıymetlisi de sen" diyerek insanın eşref-i mahlukat (yaratılmışların en şereflisi) oluşuna yapılan vurgu, şiire çok naif bir sorumluluk bilinci katmış.
​Mâlâyaniden (boş ve faydasız işlerden) uzaklaşıp tevhide, aşka ve kulluğa yapılan davet, adeta ruhu dinlendiren bir reçete gibi.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık; kelimeleriniz daim, ilhamınız bol olsun!