0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
87
Okunma
Ne güzeldi üstümdeki,
beyaz gömlek.
Çocukluğum gibi,
Tonla renkle bürülüydü.
Önce nar sonra çamur,
Kirlendi.
Kim görse sanırdı,
Kendi düğününün damadı.
Niceleri beğenirdi, kimisi;
Kızına, yeğenine, torununa ve de kendisine
İsterdi.
Gömleğe leke değdi, kıçıma da tekme indi.
Aynı gömleğin siyahı,
Sardı bedenimi, jilet gibiydim.
Fark etmedim
Ruhumu boğduğunu.
Üstümde siyah gömlek,
İçimde beyazın lekesi kaldı.
Önce yaradana
Ardından yarime
Sonrasında insana
En sonunda hayata
Soyutladım, anlatmadım, ağlamadım
Erkek oldum
Sanırken
Kendi mezarımı kazdım
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
