1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
86
Okunma
Taş duvarlı evler içinde geçen yıllar,
Ağaç mertekler arasından dökülen toza karışan hayatlar,
Her kirişte bir alın teri, bir suskun çığlık saklı,
Yıkılmayan duvarlar değil, içimizde çöken zamanlar.
Ne umutlar gömüldü o rutubet kokan köşelere,
Ne hayaller çatladı sessiz gecelerin ortasında,
Bir soba dumanı gibi savruldu ömür dediğin,
Emeğin kıymetini bilmeyen dünyaya inatla.
Bak, her toz zerresi bir hikâye anlatır aslında,
Görmesini bilene, duyana ağır gelir bu yük,
İnsan dediğin yıkılmaz sanır kendini çoğu zaman,
Oysa en sağlam sandığın yerden çürür kök.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz