Ne rütbe peşinde ne kulun kulu,
Hakk’ın rızasıyla bağlanmış kolu.
Kalabalıkta hep tenhadır yolu,
Çile tezgahında kurulan yolcu.

Gönül heybesinde umut çürüttü,
Sabır hırkasını giyip yürüttü.
Çilesini gizli gizli büyüttü,
Dili sükût ile karılan yolcu.

Gönlünden altınlar, saraylar düşer,
Yolcunun çilesi bağrında pişer.
Herkes bu dünyada bir yere koşar,
Yolu çıkmazlarda yorulan yolcu.

Bir lokma ekmeği zikirle yerdi,
Kimseye açmadı gizli bir derdi.
Dostun kapısına gönlünü serdi,
Eşiğe post olup serilen yolcu.

Kış gelir buz tutar yolcunun yazı,
Duvarda asılı dertli bir sazı.
Alnına yazılmış bu kara yazı,
Kaderin ağında örülen yolcu.

Gönül aynasını siler de bakar,
İçinin yangını özünü yakar.
Gözyaşı sessizce içine akar,
Her gün bin bir kere kırılan yolcu.

Dünya bir rüyadır, gelir de geçer,
Azrail hep kervanı bir bir seçer.
Vakit tamam olur, kefeni biçer,
Toprağın sırrına verilen yolcu.

Ayazda üşür de belli mi eder?
Kendi dumanında kaybolup gider.
Bazen bir tebessüm, bazen bir keder,
Varlığı yoklukla savrulan yolcu.

Yükledi dertleri ince beline,
Teslim oldu aşkın esen yeline.
Hakk’ın zikri düşmüş dilsiz diline,
Sessiz ummanlara süzülen yolcu.

Ömür bir nefeslik mola yeridir,
İnsan bu kapıda sanki biridir.
Ölmeden evvelce ölen diridir,
Dünya hevesinden soyulan yolcu.

Eski bir hırkadır ondaki varlık,
Geniş gönlüne hiç uğramaz darlık.
İstemez kimseden paye, muhtarlık,
Kendi dünyasında vurulan yolcu.

Bir yolcu kuş gibi konar dalına,
Bakmazlar dünyada mülke, malına.
Kimse yoldaş olmaz onun yoluna,
Issız yamaçlarda görülen yolcu.

Zaman su misali akar da gider,
Hancı yolcusunu bir bir terk eder.
Herkes bu pazarda bir şeyler öder,
Ömrü hep ah ile tüketen yolcu.

Ebuzer’im söyler, dinleyen cansa,
Her şey yalan olur, kullar inansa.
Bir gün toprağında güller uyansa,
Ebedi rahmetle sarılan yolcu.

Şair Ebuzer ÖZKAN

Değerli şairlerden şiirime inciler;

Bayır,obalarda kurmuş bark,otağ,
Nice mal mülk alıp,nice bahçe,bağ,
Hiç yanmayan sinesinde gördü dağ,
Dost’um sandığından vurulan yolcu...

Nurettin GÜLBEY
Saat :11:06
12.04.2026
YALOVA

Yürür yolda yolcu aşar dağları
Bir an olsun gezer sümbül bağları
Mevla’nın yolunda verir canları
Yolu bu dünyadan geçen ey yolcu.

Burası duraktır gelen gidene
Ermek için menzil varıp erene
Kelime’i tevhit, kelam edene
Yolu bu dünyadan geçen ey yolcu.
-------------------------Kul Seyyah

İmtihan dünyası fanidir.
Belki de ölümün anidir.
Nefsin en büyük canidir.
Misafirsin sen ey yolcu.……Dost Kalem

Yolun başlangıcı varsa bitişi de vardır
Karşılaşacağın şeyler seçtiğin yoldadır
Hayal dünyasında her şey yalandır
Yolcu o yolun oyuncusu ve aynasıdır….Canba

Yolcu yolunda gidecek
Bu yolda ömrü bitecek
Kara toprağa göçecek
Cılga yolda giden yolcu……..Sami ASLAN

Çöker bir akşam vakti yalnızlık
Aşk yazılır güzel bir gönülde
Bir sessiz bir sensizlik kalır gecede
Aşkı tadında yaşar gönülden yolcu.
................................................ HÜSEYİN PELİT