Eyüpsultan Meydanı yine kalabalık yine hayat taşmış sokaklara
Gülüşler savruluyor rüzgar gibi değiyor ama kalmıyor bende
Herkes birine tutunmuş yürürken yan yana
Ben tek başıma yürüyorum ama başım dik gözüm yerde değil.

Yalnızım evet inkar etmiyorum
Ama bu yalnızlık bir eksiklik değil bir sınav gibi içimde
Kalabalıklar içinde kaybolanlara inat
Ben kendimi buluyorum adım attıkça bu taş yollarda.

Her kahkaha biraz keskin çarpıyor kulağıma
Her çift göz bana dönmeden geçip gidiyor
Ama bilsin bu meydan bu şehir bu zaman
Ben kimsenin gölgesinde değilim kendi ışığımda yürüyorum.

İçimde bir ses var susmuyor direniyor
Geçecek diyor Bu yalnızlık seni büyütüyor
Her adımımda biraz daha güçleniyor yüreğim
Çünkü ben düşmedim sadece durup kendimi dinledim.

Eyüp Sultan’ın huzurunda başımı kaldırıyorum göğe
Ne eksik ne yarımım sadece yolun ortasındayım
Bugün yalnızım belki ama yarın başka olacak
Çünkü ben bekleyen değil yürüyenlerdenim.

Ve biliyorum…
Bir gün bu meydanda yine yürüyeceğim
Ama bu kez yalnız değil
Kendi değerimi bilen bir hayatla omuz omuza...

Hüseyin YANMAZ
12.04.2026