Hep bekliyormuş gibiydi
sormadı
ne zaman geldin diye,
mahalleyi nereden öğrendin,
kaçıncı kat hangi daire ,
kapıyı nasıl açtın
ve nereden bildin
evde yalnız olduğumu,
çayı yeni demlediğimi,
ve yanına sıcacık kek yaptığımı,
anılarımı da ısıtıp
şöyle uzaktaki apartmanlara bakarak
rahatça oturmak üzere olduğumu
nereden bildin diye sormadı.
Nasılsın bile demedi hatta...
İnce belli bir çay bardağı daha koydu masaya,
ve fesleğen yaprağı koydu çaya.
Öylece oturdular
oturdular
oturdular...
İki kişiydiler
ama panayır yeri gibiydi
o küçük dört köşe balkon
kavga yeri,
miting alanı,
hatta
herkesin herşeyi bildiği
mahkeme salonu gibiydi balkon.
Ve ne çok isterdi
lâkin soramadı kalacak mısın diye
Hiç konuşmadılar
bir kelime bile...
göz kenarıyla bile
hiç bakışmadılar...
Sormadı gidiyor musun diye
yine gelecek misin?
ve gözlerini alıp yanındaki boş koltuktan
dalıp gitti uzaktaki apartmanlara...
Yüksel Yıldıran