​Hocalık dediğin ağır bir hırka,
Çırak kalıp pişmek en büyük marka.
Her mısra bir adım, her söz bir halka,
Gönlü kalem olan yorulmaz imiş.

​Dünya bir deryadır, biz içinde sal,
Kelâmda gizlidir petekteki bal.
Usta olup sönmektense, çırak kal;
Aşk ile yürüyen yorulmaz imiş.

​"Hocayım" diyenin yolu tez biter,
Benlik davası kalbe duman katar.
Çırağın közü bin ocaktan beter,
Kendi ateşinde kavrulmaz imiş.

​Taşa baksan şiir, göğe baksan söz,
Görmeyi bilene her yer birer iz.
Mürekkep olsa da koca bir deniz,
Dertli olmayınca karılmaz imiş.

​Her insan yapamaz, bu bir sır gibi,
Kimi yüzeydedir, kimi dip gibi.
Duyguyu ilmikçe bir terzi gibi,
Dikemeyen ozan sayılmaz imiş.

​Güven’in kalbinden dökülen yaşlar,
Sessizce eğilir o mağrur başlar.
Daha yolun başı, sabırla başlar,
Sabretmeyen kemale varılmaz imiş.