Gece, ağır bir tefekkür gibi çökerken şehrin üzerine,
Sokak lambaları, unutulmuş bir fikrin titrek dipnotlarıydı.
Kaldırımlar, yorgun bir medeniyetin suskun sayfaları;
Rüzgâr ise kadim bir hatıranın usulca aralanan perdesi.
Ben o saatlerde,
Zihnimin en derin sathında
Adı henüz konmamış bir hissin
Yavaşça büyüdüğünü fark ediyordum.
Anlamaya çalışıyor,
Anladıkça eksiliyordum.
Oysa ben,
Duygularını ihtiyatla saklayan,
Kalbini daima aklın terazisinde tartan biriydim.
Hayatla aramda
İnce, zarif bir mesafe vardı.
Her şeyi anlamaya çalışan,
Hiçbir şeye bütünüyle teslim olmayan.
Sonra sen geldin.
İçimde bir cümle yarım kaldı,
Kelimeler anlamını yitirdi.
İçimde büyüyen o suskunluk
Hiçbir satıra razı gelmedi.
Suretini gördüğümde,
Varlığım kendini geri çekiyor,
İçine katlanmış bir ihtimale dönüşüyordu.
İşte o anda
Suskunluğum derinleşti.
İnandığım bütün hakikatler
Garip bir tevazuya büründü.
Ruhunun derininde,
Unutulmuş bir yerim varmış gibi
Gecenin eşiğine bıraktım
Tenini hatırlatan hüznümü.
Senin varlığın,
Eski bir şiirin unutulmuş mısrası gibiydi.
Okudukça çoğalan,
Anladıkça inciten.
Dileseydim, kelimeler
Bir ordunun gürültüsüyle yürüyebilirdi üstüne.
Bir tek işaretin yeterdi oysa;
Bütün yollarımı sana çevirebilir,
Bütün bekleyişlerimi
Senin adınla çoğaltabilirdim.
Şimdilerde,
Zihnimin karanlık koridorlarında
Senin yüzüne benzeyen bir hatıra dolaşıyor hâlâ.
Elimi uzatsam dokunacağım sanıyorum.
Söyle bana, sevgili:
Hangi teselli
Bu iç yangınının derinliğine iner?
Hangi ayrılık
Senin bende bıraktığın izi söküp alır?
Hangi gülüş
Ruhumda kopan sarsıntıyı gizleyebilir?
Varlığım,
Senin adınla çevrili bir kuşatma gibi.
Kendi kalbimde
Misafir gibiyim.
Bir kavuşma ihtimaliyle
Yorgun düştü kalbim.
Kendi ağırlığını bile taşıyamazken
Yokluğunu izlemekle yetiniyor şimdilerde.
Ve her defasında
Aynı suçu yeniden işliyorum...
Seni düşünmek.
Affı olmayan bir alışkanlık gibi
Gecenin ortasında
Yeniden başlıyor.
Dudaklarının değdiği her kelime
İçimde başka bir dile dönüşüyor;
Ve o dilde
Senin adından başka hiçbir şey konuşulmuyor..
Mülhem