Olmayan şeyleri görmek,
Korktuğun şeyleri yaşamak,
Çok zor oluyor bastıramıyorum
Herkes delirdiğimi sanıyor, bense korkuyorum.

Sessiz çığlıklar, 32 sene bastırılmış duygular.
Gün yüzüne çıkıyor.
Bastırılmış duygular ortaya çıktıkça, daha çok korkuyorum.
Karanlığın içinde kaybolmaktan, korkuyorum.

İlk başlarda halüsinasyon, görüyorum sanıyordum.
Sonra sonra, gerçek gelmeye başladı.
Bana dokundular, hissetim sıcâklıklarını.
Bu beni her geçen korkuyortuyor,
Çevremdekiler beni anlamıyorlar.

Haykıra haykıra, ağlamak istiyorum.
Gözyaşlarım durmadan, yüzümü yıkadı.
Doktor teşhis koydu bugün,
Sen dedi! kronik depresyon, bipolar ve şizofrensin dedi.

Şimdi sustum, hiç konuşmamak için.
Çevremin beni yagılaması, deli demesi, umrumda değil.
Duyan duysun işte, ben deliyim.
Aklımı öyle kolay kaybetmedim.

Bu duruma sizler soktunuz beni.
Delikanlı gibi olmadınız, arkamdan işler çevirdiniz.
Şimdi yanımda olsanız ne, olmasanız ne.
En zor zamanlar da yoktunuz.

Bir sevdiğim vardı arkamda, dimdik durdu.
Birde kırgın olmama rağmen, babam durdu.
Saysan 5 kişiyi geçmez.
Unutmadan, beni hiç yanlız bırakmayan, kuzenlerim.
Birde iki ablam yanımda durdu.

İnsanın gözü, düştüğünde dostlarını arıyor.
Evet takıntılıyım, sizden farklı düşünüyorum.
Belki sizden daha hassas, belki daha kötü.
Bilmiyorum, ama insanları kırmıyorum.

Bu yüzden en çok kendime kızıyorum.
Sevdiklerin vefasız çıkınca, sende umudunu kaybedeceksin.
Şimdi yıllardır, sır olan duygularımı, bir çok kişi biliyor.

İlaçlarla duruyorum ayakta.
Yoksa hemen yıkılacam oracıkta.
Elimi nereye uzatacağımı bilmiyorum.
Kime ne kadar güveneceğimi bilmiyorum.

Şimdi geçmiş, daha acı şekilde aklımda.
Düzeltmek için çok uğraşırken,
Çevrem beni daha perişan ediyorlar.
Kimse bunun farkında değildi.

Şimdi delimi, velimi demeleri ne yazar.
Sürgün yemiş, bir hayatın girdabında.
Sisler çökmüş, bağrının orta yerine.
Şimdi umutlarım, hayallerim firarda.

Yaralarımı kimse saramaz.
Yüreğim kanar gören olmaz.
Göz yaşlarım akar, silenim olmaz.
Şimdi dünyayı ayaklarıma serseniz, ne fayda.

Her gece yılllarca ağladım ben,
Sessiz çığlıklarımı, duyan, gören olmadı.
Şimdi beni sevseniz ne, sevmeseniz ne.
Bir kere hayatın sillesini yedim, kim dindirir şimdi acımı.

Gördüklerim gerçek mi? hayel mi? bilmiyorum.
Bildiğim tek şey, çok kötü oldukları.
Ve bütün hayatımı, hüzne boyadılar.
Boşu boşuna yaşar dururum.

Şimdi artık anlasanız, ne anlamasanız.
Bitirdim artık herşeyi,
Eskiden beni anlasınlar isterdim.
Ama artık, kimse bilmesin istiyorum.

Bilmeleri, bana acıyarak bakmaları demek.
Bilmeleri bana, mahçup olmayı hissettirir.
O yüzden artık kimse bilmesin.
Bende artık unutmak istiyorum.

Ama her geçen gün, daha kötü oluyorum.
Karanlığın içinde, yapayanlız kalmış gibiyim.
Artık hiç bir şeyin önemi yok benim için.
Sadece bana değer verenler için, yaşamak istiyorum.

Yoksa ben kendimden vazgeçeli çok oldu.
Artık yüzümde hafifçe tebessüm.
Beni benden çok düşünen, yarim var benim.
Ona sarılınca herşey bitiyor.

Kötü düşünceler olmuyor.
Eksik olduğumu bile bile, seviyor beni.
Beni bu halimle kabul ediyor.
Geçmeyecek olmasını bildiği halde, sımsıkı sarılıyor.

Sevgi emek isterdi, biz çok kendimizden vazgeçtik.
Ama artık, kimin ne dediğinin, bir önemi yok.
Bundan sonra ikimiz varız.
İki ayrı bedende, tek ruh olmuşuz.

Bir birimizi tüm engellere rağmen.
Aştık ve çok deli sevdik.
Beni bu hastalıklarımla kabul etti ya.
Varsın güneş doğmasın ne yazar.

Benim güneşim yanımda, hem kalbimi ısıtıyor, hemde dünyama ışık oluyor.
Onunla hayat buldum.
Şimdi kaç kez yazsamda, seni sevdiğimi yetmez.
O yüzden biriz, o yüzden leyla mecnun, ferhat şirin, aslı kerem, masallarda kaldı.
Ben seni nefesim gibi seviyorum,
Bana can kattığın için seviyorum, seviyorum işte ulen..