Bu hikâyede, anladığınız gibi, birisinden hoşlanmıştım ve birbirimize karşı hislerimizin olduğunu anladığımızda sevgili olduk. Ama herkes, onun beni kullandığını ve yalancı olduğunu söylemişti. Ben inanmadım tabii ki ve aklımda kurmak yerine ona söyledim. Onların dediklerini doğru mu diye sordum. "Hayır," dedi, "Onlar beni sevmiyor, zaten seni kullanacak bir olay olmadı." Ve birbirimize daha çok bağlandık. Hatta sınıftaki herkes düşman bile olmuştu bize ama yine de vazgeçmedik.
Bir gün, benim ailem yurt dışında oturum almak için başvuru yapmıştı ve ben de bunu ona söyledim, çünkü bilmeye hakkı vardı. Ama üzüldü çünkü yanında olamayacaktım. Ve herkesle küsmesi, hemen hemen herkesle kötü olması bundan dolayıydı. Ben ise herkesle iyi anlaşmaya çalışırken, benden ayrılmak istediğini söyledi ve arkadaş olarak kalmak istedi. Ama ben, "Ya devam ederiz ya da bir daha konuşmayalım," dedim, çünkü nedenini anlamadım. İçimde bir ses, "Kaybetmemek için her şeyi yapmalısın," dedi ama ben hepten kaybettim ve küs devam ettik.
Üç hafta sonra, o haftalardan sonra o iyi anlaşmaya çalıştığımız insanlar, onu zorbalıyordu çünkü yanından kalkmıştım ve tek başına kalmıştı. Ben de dayanamadım ve yanına oturdum. Ama o bana bakıp, "Neden geldin?" diye sordu ve somurtarak cevap verdi. Ben de dayanamadım ve dedim. Bu olaydan sonra arkadaş olarak devam ettik ama anladım ki o hâlâ benden hoşlanıyor. Kendisi söyledi. Ayrılma sebebi, yurt dışına çıkmamış. Ben de uzatmadım, affettim. Şimdi hâlâ en yakın arkadaşıyız.