Yaşım otuz yedi olmuş, ömrümün yarısı bitmiş.
Şimdiye kadar ne mi kazandım?
Sadece yaşadıklarımdân ders çıkardım.
Bundan sonra tecrübeye ihtiyacım yok, hayeller bitmiş.

İnsanların çoğunun, çıkarcı olduğunu gördüm.
Kime tam güvensem, yüreğimde bir yara açtı.
Kime tam inansam, beni kandırdığını gördüm.
Bunca yara almış bedenim, yorgun düştü.

Kimseye ödün vermemeyi öğrendim.
İnsanların menfaat için, yaşadığını gördüm.
Hayat bana çok şey öğrettin.
Yaralarım kangren oldu, acılar içinde kaldığımı gördüm.
Ömrümün yarısında, yaşadığımı hissediyorum.

Bundan sonra, ne kadar yaşarım bilmiyorum.
Daha ne kadar dayanırım acılara, bilmiyorum.
Daha ne kadar sabrederim, bilmiyorum.
Bildiğim tek şey, her geçen gün, daha kötü oluyorum.

Şimdilerde insalara güvenmeye, inanmaya korkuyorum.
Umut edip, hayal kurmaya korkuyorum.
Sevmeye, aşık olmaya korkuyorum.
Arkadaş edinmeye korkuyorum.

Bunca korku ile, nasıl mücadele edilir, bilmiyorum.
Daha ne kadar güvenimi kırarlar, bilmiyorum.
Daha ne kadar beni kandırırlar, bilmiyorum.
Bunca bilinmezlikle, nasıl yaşanır bilmiyorum.

Giden yıllarım, gelecek için umudumu kırıyor.
Artık ne yapacam, ne karar alacam bilmiyorum.
Beni ağlatanlardan, hesap sorabilirmiyim, bilmiyorum.
Ben bundan sonra ne yapacağımı, bilmiyorum, bilmiyorum..