​Kendimden özür dilerim, diyorsun ya hani; niyemi?
En çok da gözlerine bakmaya doyamadığım için.
Ellerinin sıcaklığını bir mühür gibi tenimde taşıyıp,
Zemheride bile o ateşi unutamadığım için.
Kalbimdeki bu dinmez sızıyı, bu amansız acıyı,
Kendi ellerimle besleyip durduramadığım için.
Kendi dünyamda sessizce yanıp, bir türlü durulamadığım için...
​Ahiretini yakıp, senin uğruna cehennemi göze aldığım için,
Gölgeni bile canımdan öte bir yere koyduğum için.
Kırılan gururumu, ayaklar altına alınan onurumu,
Sadece senin sevdanla doyurduğum için.
En büyük darbeyi, en derin yarayı en sevdiklerimden alıp,
Yine de senden vazgeçmeyi bir türlü öğrenemediğim için.
​Şimdi ben bu karanlık sessizliğin en derin kuytusunda,
Dökülen her damla gözyaşımı, bir adak gibi sana yaktığım için.
Bitmeyen, tükenmeyen o hicran rüzgarının tam ortasında,
Aldığım her nefeste, adını bir zikir gibi sayıklayıp durduğum için.
​Varlığımı sende yok edip, beni bensiz bıraktığım için;
Kendimden binlerce kez özür dilerim.

12 17 2026