İnsana fazla verme, kıymet bilmez çoğu,
Can dediğin herkes, canın olmaz doğru.
Her çağırana koşma, tüketirler seni,
Bir gün bakarsın ki kalmaz hiç dostu.

Emek verdiğin yerde ölç tart her şeyi,
Vefa bekleme herkesten, tanı önce kişiyi.
Adın anılmıyorsa susma, çekil kenara,
Değer görmeyen yürek yıpratır kendini.

Koş diyene koşarsan yolun bitmez senin,
Gel diyene gidersen olmaz yerin yurdun.
Biraz da kendin için yaşa bu hayatta,
Yoksa silinir gider adınla umudun.

Kullanılan insan olma, ders çıkar yaşadığından,
Herkesi kendin gibi bilme, yanarsın sonunda.
İyilik yap ama aklını bırakma geride,
Çünkü en büyük yara gelir yakını olandan.

Ve unutma—temiz kalmak zordur bu dünyada,
Ama en büyük kazanç budur insan olana.
Hakkını yedirme, kendini ezdirme kimseye,
Hayat ders verir, dinleyene, anlayana.