Bir nisan akşamı bahara kavuşuyor ağaçlar kuşlar
Sahili dövüyor dalgalar baharı haber verircesine
Sahil boydan boya kuru odun parçaları
Adeta kendini hazırlıyor mavi deniz

Bir umut yanıyor ufkun ince çizgisinde
Gün batımı kızıl bir örtü seriyor üstümüze
Ellerin ellerimde, titrek bir söz gizli dilimde
Adını koyamadığım bir sevinç çöküyor içimize

Rüzgâr saçlarını savurur, geceyi çağırır usulca
Ay doğar, deniz gümüşe keser o anda
Kalbim sanki yıllardır bekler bu buluşmayı
Bir bakışınla çözüldü içimdeki tüm fırtına

Kıyıya vuran her dalga bir söz fısıldar gibi
“Sev” der, “kaybetmeden sarıl hayata”
Nişan yüzüğünde saklı bir ömürlük yemin
İki yalnız kalbin tek bir nefeste buluşması adeta

Ve ben…
Geçmişin yükünü bırakırım o sahilde
Kuru odunlar gibi yanmaya hazır içim
Seninle bahara döner, yeniden doğar sessizce…