Bir zamanlar yazmışım

ATLAR VE İNSANLAR
Atımın kulakları dik ileri bakıyor,
Uzaktan tehlikeyi nasıl olup çakıyor.
Seslerinde anlam var sahibini uyarır,
Kendi tabiatıyla tehdite önlem alır.

Atların midillisi çocukların dostudur,
Belirgin özelliği sabırlı oluşudur,
Koç kadar bedeniyle işleri yapar durur,
Sakin özelliğiyle dünyada değer bulur.

Atlar uyur ayakta her dem hazır hayatta,
Güven bulduğu anda ara sıra yatar da,
Ayakta uyur iken kilitler dizlerini,
Açık unutur bazen uyurken gözlerini.

Yaban atları vardır Altaylarda yaşarlar,
Soğuk-sert havalarda uzun yollar aşarlar.
Dik-kısa yeleleri, ağır iridir başlar,
Yarış atı olmaya uygun değildir onlar.

Yaban atları vardır Amerika’da yaşar,
Götürmüş derler onu oraya İspanyollar,
Kızılderili kültünün temelidir bu atlar,
Yabani olsalar da onlarla kaynaşmışlar.

Yerlilerin atları kızılsı kahverengi,
Burunları beyazdır onu yapar sevimli,
Evcilden farklılaşır uzun kıllı kuyrukla,
Uzayan kıllarıyla korunur soğuklarda,

Yarış atları vardır ince uzun bacaklı,
Biniciyle değişir her an onun koşması,
Sahibi zenginlerdir ya da onun efradı,
Bu sayede kurtulmuş bu atların ırkları.

Emir aldığı anda yapmaya onu koşar,
Çatlama pahasına emirleri uygular,
At ve insan dostluğu kolay değil bozulmaz,
Bozulursa bilin ki insanın hatası var.

Ahal-Teke atıdır tüm atların güzeli,
Adını Türkten almış ipek gibidir teni,
İnce zarif bir boyun yine uzun bacaklar,
Duygusal,becerikli inanılmaz da zeki

Türkün atla dostluğu atalardan gelmedir,
At ve Türk birlikteyse dağlar aşar sel nedir,
Nice dağ ve çöl aşıp ülkeler fethetmişler,
İnsanlık tarihine ortak şekil vermişler.
( DxG)