Değerli üstadım, yıllar önce bu günlerin geleceğini haykırdık durduk. Ama, sesimizi kimselere duyuramadık ve hatta dine karşıymış gibi tepkiler bile aldık. Allah ile sizi aldatarak para transferi yapıyorlar. Gereksiz projeler ile hazineyi soyuyorlar dedik ama yine kimseleri inandıramadık. Erdoğan: “yolsuzluk var diyorlar, yolsuzluk olsa kriz olur, hani kriz yok” dediği yıllarda yolsuzluklar daha tesirini göstermesi için zaman varıdı. Ve nihayet bu kriz sekiz yıldır sürüyor. Ve bu krizden çıkmaları olası değil. Çünkü, yolsuzluklar devam ediyor. Yolsuzlukları yasal hale getirdiler. Yap işlet devret ismiyle soyguna devam ediyorlar. Yavuz Sultan Selim köprüsünün işletme süresi dolduğu halde 5 yıl daha uzatarak ilgili şirkete para aktarmaya devam ediyorlar. Türkiye, gereksiz projelerle soyulmaya devam ediyor. Bu projelerden biride (millet bahçeleri) devletin otoyollarına parelel paralı otoyollar yapıyorlar ve bununla öğünüyorlar. Velhasıl soygunlar devam ediyor. Ve bu krizden çıkış yolu yap işlet Devret projeleri ile tıkanmış durumda. Dert çok ama burada yazmakla bitmez. Şu şiirinizin sonunda “ne zaman gülecek bu garip millet
“ diyorsunuz. Bu garip millet hiçbir zaman gülemeyecek. Gülmeside mümkün değil. Şu anda yaşananlara rağmen bunların %35 oyları var.
Değerli üstadım kaleminizden haksızlığı ve yoksulluğu anlatan şiirinizi okudum. Tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum sizi. Selam ve saygılarımla esenlikler diliyorum. Allah’a emanet olun.

Saygıdeğer kıymetli üstadım,
Pazar yerindeki o kalabalığın içindeki sessiz feryadı ve hayatın acı gerçeğini mısralarınıza büyük bir maharetle nakşetmişsiniz. Tezgahlardaki mahzun duruştan, ömür yüküne dönüşen o geçim telaşına kadar her bir ayrıntıyı vakur bir sitemle dile getirmişsiniz. Soğanın doğranmadan ağlattığı, vicdanın sessizce haykırdığı bu sarsıcı ve onurlu gözleminiz gerçekten çok etkileyici.
Bu toplumsal yarayı ve derin efkarı böylesine samimi bir dille anlattığınız için sizi gönülden kutlar, tebriklerimi sunarım.

Hüseyin Yılmaz’ın “Tezgah Dolu Sofra Boş” şiiri, toplumsal gerçekleri ve geçim sıkıntısını çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Her dize, pazar tezgahlarının görseli üzerinden hayatın zorluklarını, emek ve alın terinin değerini ve insanların içten çığlıklarını hissettiriyor. “Tezgah dolu amma fileler yine boş kalır” dizesi, hem acıyı hem de adaletsizliği özetleyen güçlü bir metafor.

“Soğan doğramadan ağlatır insan,
Patates çuvalda sessizce haykırır;
Bu yük pazar değil, ömür yüküdür…”

Yüreğinize sağlık, eser toplumsal duyarlılığı ve yaşamın çetin yanını çok etkili bir biçimde aktarmış. Tebrik ederim, nice farkındalık yaratan ve düşündüren eserlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.