Anadolu’nun uyanışını fısıldayan bir bahar mektubu gibi olmuş. Karlar eriyor, toprak gülümsüyor, çamlar tozunu silkiyor. Kuşlar bir çobanın yanık türküsünü taklit ederken, gökyüzü ovaya bereketini döküyor inceden. Dörtdivan’ın dağları, yaylaları, dereleri – hepsi yeniden can buluyor. Söğütler derelerin hırçın akışına boyun eğiyor, ama bu boyun eğişte bile bir direnç var, bir memleketin o sert ve mağrur bakışı. Kuzular meleşiyor, bahar kokusu her nefese neşe katıyor. Köyün çeşmesinde su daha bir güzel akıyor. Sanki zaman durmuş da bahar, Dörtdivan’a gelirken bütün yorgunluğunu unutmuş.

Şiir, insanın içini ısıtan bir yayla sabahı gibi: serin, huzurlu, ve sonsuz bir yeşile uyanmış.

İşte bahar böyle bir şey işte: dağın uykusunu bölen, toprağa gülümsemeyi öğreten, ve insanın yüreğine “daha güzel günler gelecek” diye fısıldayan.

Dörtdivan’ın o mağrur bakışında, baharın en saf halini bu şiirle görmek mümkün oldu sayenizde.

Tebrik ve teşekkürler...

Güzel anlam dolu akıcı bir şiir okudum
Şiir bir bütün olarak muhteşemdi tebrik ederim.

ÇOK GÜZEL , COŞKULU BİR İLBAHARARIN GELİŞİNE YAZILAN ŞİİRİNİZ İÇİN TEBRİKLER

Muhteşem di.Baharın gelişi ve tablo.Bir başkadır benim memleketim.Üstad'a saygıyla.

Şiir, Dörtdivan’ın sırtını yasladığı o meşhur Köroğlu Dağları ile başlıyor. Rüzgârın "serince" esmesi, Dörtdivan’ın o yüksek rakımlı, insanın yüzünü yalayan ama içini ferahlatan havasını hatırlatıyor. "Boz toprağın gülümsemesi", kışın o ölü toprağının canlanışını betimleyen harika bir kişileştirme

Çok güzel bir şiir okudum kalemine sağlık hocam tebrikler saygılarımla.