Mısralarınızdaki o derin ve hüzünlü teslimiyet sahiden çok sarsıcı. Ölümün soğuk nefesine bile aşkın tesellisiyle meydan okuyan bu vefalı duruş, kalemin ne denli güçlü bir duygu dünyasından beslendiğini gösteriyor.
Sana olan aşkım tesellin olsun" nakaratındaki o fedakar ruh ve mısralara sinen melankolik hava, okuyanın yüreğine dokunmayı başarıyor.
Duyguları bu kadar zarif ama bir o kadar da sitemkar bir olgunlukla işlemek büyük bir maharet.
Kaleminize, bu vakur ve içten anlatımınıza sağlık; ilhamınız her daim baki kalsın saygılar üstadım ..

Bu dizelerdeki hüzün ve bağlılık gerçekten çok derin. Ölümün soğukluğu ile aşkın sıcaklığı arasında kurulan o ince köprü, okuyanın kalbine dokunuyor. Şiirinizde vedanın getirdiği o kaçınılmaz kederi, sevginin ebediyetiyle yumuşatmaya çalışmanız çok asil bir duruş. Özellikle kolyenin bir köşeye asılması ve "gülümse" nakaratı, sevdiğinize bıraktığınız duygusal bir vasiyet gibi...

Ölümün bir son değil, aşkın bir teselli kaynağı olarak devam edeceği vurgusu.
​
Allı morlu güllerin solması" ve "siyah gülün derilmesi" ile kaybın ve yasın görselliği çok güçlü işlenmiş.
​
Tatlı dilin ruhu neşeye boğması" ile "ayrılığın acısı" arasındaki denge, hayatın gerçekliğini yansıtıyor.
​
Maddi bir obje olan "kolye" ve manevi bir eylem olan "gülümseme", gidenin ardından kalan en büyük miras olarak sunuluyor.

​"Sevdiğimi bildiğinde gülümse..."
Bu dize, aslında gidenin kalan kişiye verebileceği en büyük özgürlük ve huzur reçetesi.

Etkileyici bir eser KUTLARIM YAZAN YÜREĞİNİ