Bir dilim ekmekle başladım güne,
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.
Artık veda ettim ben üç öğüne,
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Sofrada beklesin o sıcak aşlar,
Gözümün önünde hayaller başlar.
Dökülse de her gün gözümden yaşlar,
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Baklava tepsisi her an gözümde,
Yeminim bozulmaz, durur özümde.
Açlığın ateşi yanar yüzümde;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Kebaba, lahmacun sitem ederken,
Börekler tepsiden çekip giderken.
Vazgeçtim hepsinden henüz çok erken;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Sıcak bir sucuğun dumanı tüter,
Bu hasret içimde ölümden beter.
Nefsime söylediğim sözler yeter;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Salata tabağı önümde derya,
Tavuklar kızarmış sanki bir rüya.
Zayıf görünüp de yaşarım güya;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Terazi üstünde her gün bir matem,
Gitmiyor içimden bu ağır sitem.
Gelse de önüme o tatlı meltem;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Mutfağın önünden geçmem yasaktır,
Bu yolda yürünen her yer uzaktır.
Tabağa konulan sanki tuzaktır;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Meyveler duruyor renkleri sarı,
İçimde başladı açlık efkârı.
Kalsam da her gece uykuda yarı;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Sarımsak kokusu uzaktan gelir,
Patates kızartma çok iyi bilir.
Görünce iradem hemen eksilir;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Cızırdayan köfte ocakta parlar,
Tadını duyanlar dünyayı darlar.
İçime yağıyor ayazlar, karlar;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Tereyağı biner pilav üstüne,
Dayanmaz bu gönül lezzet kastına.
Bakmam tencerenin asla postuna;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Kayseri mantısı yoğurtla solar,
Tabağı görenin gözleri dolar.
Nefsimin önünde kapalı yollar;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Lavaşın içinde dumanlı döner,
Zehra’yım iştahım bir anda söner.
Bu dertli başıma kederler biner;
Diyet ediyorum, dostlar yemem ben.

Güneşin Kızı Zehra


Yemini bozamam,giremez eve,
İştahım kabarmış,deve yer deve,
Bakarken laf,sözle hep seve seve,
Diyet ediyorum,dostlar yemem ben.

Nurettin GÜLBEY
Saat :20:51
29.03.2026
Yalova

KAMUOYUNA VE EDEBİYAT DEFTERİ YÖNETİMİNE
Kıymetli edebiyatseverler ve kalem dostlarım,
Şahsıma, "Güneşin Kızı Zehra" ismiyle tescilli olan "BÜYÜMEDİM Kİ ANNE" başlıklı eserimin, son dönemde Gülay Karagöz tarafından paylaşılan "Ruhumdaki Çocuk Ölmedi Anne" isimli şiirle olan benzerliği üzerine bu açıklamayı yapma gereği doğmuştur.
Yaptığım incelemede, sadece temanın değil; mısra yapılarının, özgün imgelerin ve hatta bazı dizelerin (Örn: "Zaman su misali akıp da gitti / Bu büyük ayrılık canıma yetti") kelimesi kelimesine şahsıma ait eserden alındığı görülmektedir.
Benim eserim, bu platformda ve dijital mecralarda çok daha eski bir tarihte yayınlanmış, emeği ve ruhu tarafıma ait olan orijinal bir çalışmadır. Gülay Karagöz imzasıyla paylaşılan metin ise, bu özgün çalışmanın açık bir kopyası niteliğindedir.
Edebiyat ahlakı; başkasının mısralarını kendi duygusuymuş gibi sunmayı değil, emeğe saygı duymayı gerektirir. Bu açık eser ihlalini (plajiyat) okuyucuların takdirine sunuyor ve site yönetimini gerekli işlemleri yapmaya davet ediyorum.
Emeğimizi korumak, kalemimize olan borcumuzdur.
Güneşin Kızı Zehra