üç yumurta kırdım
birini kendime benzettim
diğer ikisi zaten dağınıktı

şekeri döktüm
ölçüyle değil
alışkanlıkla
tatlı olsun diye değil
acı bastırsın diye

çırptım
uzun uzun
sanki karışırsa her şey
ben de toparlanacağım

olmadı

süt ekledim
yumuşar belki dedim
insan da yumuşar ya bazen
ama kekle insan aynı değilmiş
kek kabarıyor
insan içine çöküyor

yağ koydum
akışkan olsun diye
çünkü ben
fazla katıyım kendime

unu eledim
topak kalmasın diye
keşke içimdekileri de eleyebilseydim
biraz geçmiş
biraz pişmanlık
biraz da… neyse

kabartma tozu attım
paketin üstünde yazıyor zaten
“yükseltir” diye

yalan

insan okuyor
inanıyor
sonra yine aynı yerde

karıştırdım
her şey birbirine girdi
ben de

fırına attım
180 derece
tam kıvam

bekledim

kek kabardı
ben kabarmadım

kek oldu
ben olmadım

çıkarınca
üstü güzel
içi yumuşak

dışarıdan bakınca
“iyi olmuş” dediler

ben de güldüm

çünkü en iyi yaptığım şey bu:
pişmiş gibi görünmek

içim hâlâ hamur.