Sevgili Cemre,

Yorumunuz, şiirimin en sessiz ve en derin katmanlarında dolaşan bir ışık gibiydi. Küçüğüm diye başlayan o müşfik seslenişin, “bir tek sen susunca pıhtılaşan sessizliğiyle nasıl bir milletin kaygısına dönüştüğünü, yağmura karışan soluğun ışık yumağına, kovandan kovana bal taşıyan tatlılığın ise şarkılara ve şiirlere gönüllü teslim oluşunu bu denli incelikle yakalamanız, kelimelerin ötesinde bir kavrayışın izini taşıyor.

Gücenik ülkem, suskun düşüm mısralarındaki o vatan sevdasıyla harmanlanmış mahzun duruşu, saçların sakladığı omuz yükü metaforuyla birleştirmeniz ise, şiirin asıl sırrını ortaya çıkardı: Bazen en büyük sevda, en büyük suskunlukta gizlenir.

Böyle bir okumanın varlığı, yazmaya devam etmenin en anlamlı gerekçesidir. Kaleminizin o zarif dokunuşuna ve edebiyatın bu ortak sessizliğinde kurulan köprüye minnettarım.

Saygılarımla,