Tek isteğim gitmekti…
hep buydu,
hep bunu diledim içimden.

Şimdi gidiyorum işte…
ama neden böyle acıyor içim?
Neden kalbim sanki dar bir yere sıkışmış gibi?

Bu yollar…
her adımımın, her hatamın,
her küçük mutluluğumun geçtiği yerler…
Son defa bakıyorum onlara.
Bir daha asla aynı olmayacaklarını bilerek.

Sanki bir kitabın sonuna geldim…
Okurken sıkıldığım,
bazen bitsin diye sayfa çevirdiğim o kitap…
Ama şimdi bitince
içimde tarif edemediğim bir boşluk var.

Çünkü artık yok.
Çünkü artık geri dönüp
ilk defa okuyormuş gibi hissedemeyeceğim.

Veda vaktiydi…
Benim için her şeyin bittiği o an.
İyiye de kötüye de,
yaşanmış ne varsa hepsine…

Bu benim kurtuluşum olmalıydı.
Ama değil…
Bu bir kurtuluş değil,
bu sadece ağır, yorucu bir veda.

Sevinmeli miyim yaşandı diye,
yoksa üzülmeli miyim bitti diye…
Bilmiyorum.
Gerçekten bilmiyorum.

Kimseye söyleyemedim.
Söyleyemedim…
belki de söylemek istemedim.

Ne kadar daha bekleyecektim ki?
Zaten içimden çoktan gitmiştim.

Ama veda etmeyi bile beceremedim.
Yüzlerine bakıp “gidiyorum” diyemedim.

O yüzden buradayım…
kelimelerin arkasına saklanarak
sessizce gidiyorum.

Elveda…
her şeye rağmen…
yaşandı diye mutluyum demek istiyorum ama
içim buna bile izin vermiyor.

Siz mutlu olun…
siz devam edin…

Ben burada bitiyorum.

Belki…
başka bir zaman,
başka bir yerde
yeniden karşılaşırız.

Ama şimdi…
sadece gitmek var.

Elveda…
Sa-yo-na-ra…