Sesin hala odalarda, kokun ise tenimde" dizesi, ayrılığın sadece bir karar değil, bir duyusal kuşatma olduğunu çok iyi hissettiriyor. Gidenin boşluğu, odaların sessizliğiyle değil, o odalarda hala yankılanan anılarla doluyor.Şiirin en can alıcı noktası, şairin acıdan değil, o acının (yani sevgilinin) bir gün silinip gitmesinden korkması. "Bir gün unuturum diye korkuyorum" ifadesi, sadakatin en hüzünlü ve en yüce halidir. Unutmak, şair için ikinci ve gerçek ölümdür.: Sessizliği bir "dem" (çay gibi demlenen, zamanla çöken bir ağırlık) olarak nitelemek, beklemenin ve yalnızlığın sadece bir boşluk değil, bir olgunlaşma ve hüzün süreci olduğunu harika betimliyor.: Gözleri özlemeyi nefes almaktan zor bulmak, yaşam fonksiyonlarının bile o özleme bağlı hale geldiğini gösteriyor. Kalpteki sönmeyen ateşin şahidi olarak yine o aşkın kendisi gösteriliyor.