0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
140
Okunma
çıkarken kapıyı kapatmayı unutma, rüzgâr.
amansız kopan sevdam, yalınayak çocukluğum;
verilecek bir-iki kuruşa bakan yaşlı gözüm,
elden ayaktan düşmüş garip vücudum.
yıllar gibi kapat tahta kapımı, rüzgâr;
fark etmeden geçen o güzel yılları,
sararmış duvarımın ıssız soğuğunu,
hayallerimi, varlığımı, her şeyimi.
ne yazık ki kavuşamadım bu hayatta —
tanrı bizi kabul etsin öteki dünyada.
ölüm gibi kapat kapıyı, rüzgâr.
son duyacağım şey: bu rezil odamın ahengi,
tahtanın gıcırtısı, yaprakların hışırtısı;
paramparça hayallerimin döküntüsünü olsun.
beni de al götür, rüzgâr.
öyle götür ki odam aynen,
dünya olağan, hayaller yarım kalmış şekilde kalsın.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
