Pandemi döneminde kentin yaşadığı tuhaf sessizliği ve yalnızlığı, dondurucu bir sis ve kasvetli hava metaforlarıyla çok güçlü bir şekilde yansıtıyor. Okuyucuyu o günlerin soğuk, bomboş sokaklarına ve kapalı dükkanların yarattığı hüzünlü tabloya taşıyor.

Mart ayının fiziksel soğuğundan ziyade, şehri saran psikolojik bir "sis" ve "kasvet" ön planda. Bu, dış dünyadaki belirsizliğin iç dünyaya yansımasıdır.
Bomboşluk: "Alışveriş yapan tek tük insanlar", "kepenk kapatmış işyerleri" ve "ters çevrilmiş sandalyeler" imgeleri, normal hayatın durduğunu ve mekanların tutsak olduğunu gösteriyor.

Oyun parkları, spor alanları ve kahkahaların yükseldiği kafeler, artık kullanılmayan ama eskiden hayatın kaynadığı yerler olarak betimleniyor. Bu boşluk, kaybın acısını daha da derinleştiriyor.
Betonarmeler: İnsanların sığındığı devasa binalar, aslında birer "tutsaklık" alanına dönüşmüş durumda.

Şiirin sonunda "Elle tutulmayan, gözle görülmeyen hızla ilerleyen / Pandemi nedeni canlıya" dizesiyle tüm bu tasvirin nedeni ortaya konuyor. Görünmez bir düşman olan virüsün, somut bir şekilde kenti nasıl felç ettiği ve insanları birbirinden ayırdığı vurgulanıyor. Bu, hem fiziksel bir izolasyon hem de ruhsal bir çaresizlik hikayesi.
Kalemin yüce olsun şaire KARDEŞİM