Baykuşların mekân kurduğu bağda,
Bülbüllerin ötmesini bekleme.
İnsanın insanı yaktığı çağda,
Zulümlerin bitmesini bekleme.

Gör kurumuş merhametin deresi,
Sönmüş bekleyenin umut çırası.
Kanar durur adaletin yarası,
Sargı dikiş tutmasını bekleme.

İkrar hicret etmiş gıybet şehrine,
Kin, nefret karışmış sevgi nehrine.
Dalmış nesil hurafenin dehrine,
İlme değer katmasını bekleme.

Gün günü aratmış, çoğalmış riya,
Karanlığa tutsak edilmiş ziya.
Artar da eksilmez dünyada kıya,
Yok olup da yitmesini bekleme.

Meşakkat doğurmuş bin türlü cefa,
Cidal tohumunu saçmış etrafa.
Özünü unutmuş vefasız vefa,
Gayrı yanıp tütmesini bekleme.

Katreyle bulanmış sabır deryası,
Sağ gözün sol göze olmaz faydası.
Gerçeği göstermez sıfat aynası,
Ayan beyan etmesini bekleme.

Hürmet kapısına kilit vurulmuş,
Hilaf gelmiş, baş köşeye kurulmuş.
Us çatlamış, orta yerden kırılmış,
Cehalete çatmasını bekleme.

Nefis arzu etmiş şöhrete, şana,
Gericilik kumpas kurmuş zamana.
Dost SADIK’ım, duman çökmüş her yana,
Dağılıp da gitmesini bekleme.

Sadık KOCA
DOST SADIK