0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
121
Okunma
Haklıydı belki de
Böyle düşünmeye, böyle davranmaya
Herkesin bir hayatı vardı
Kendine verilmiş, kıymetli zamanı
Beklemenin zamanı değildi artık
Gidenin ardından koşmalıydı
Adım adım, nefes nefese
Ve kararını vermeliydi
Ne kalbini, ne de umudu yitirmeden
Ama zaman ağır, elleri buz gibi
Ve hayatın ortasında
Kaybolmuş bir umut gibi
Sürükleniyordu ruhu
Her yol ayrımında
Bir ses fısıldıyordu kulağına
“Git, dönme, bekleme”
Ve o sesle birlikte
Adımlar daha bir sert, daha bir keskin
Düşlerin gölgesinde ilerliyordu
Gecenin sessizliğinde
Bir yıldız bile kayıp gitmiş gibi
Kendi yalnızlığını taşıyordu omuzlarında
Ve anlamını yitirmiş sözler
Sadece rüzgârda savruluyordu
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
