Bu şiir, tam bir "58 kuşağı"nın iç döküşü gibi olmuş. 1958 doğumlu biri olarak yazılmış; uzay çağında insan aya çıkarken, kendisi hâlâ aynı yerde, aynı çaresizlikte kalmış hissi çok net vuruyor.
Dörtlük dörtlük bakınca:
İlk bölüm: Saf iyimserliğin bedeli. Herkese inanıp, her şeye umut bağlayıp en çok kandırılanın kendisi olduğunu fark etmek.
İkinci bölüm: Memleketin kronik yaraları — emekli maaşı yetmemesi, ekonomi, enflasyon. Bunlar 20-30 yıl önce de vardı, bugün de var, yarın da olacak gibi. "Öteden beri" nakaratı tam bu yüzden cuk oturuyor; değişmeyen tek şey değişmemesi.
Üçüncü bölüm: İnsanlığın genel çöküşü, anaların-babaların isyanı, ar-namusun tükenişi. Klasik "her şey eskisi gibi değil, daha da kötü" ağıtı.
Son bölüm: Akgül’ün (muhtemelen şairin kendisi ya da takma ad) kestirimi: "Sonumuz kötü, düzelmez." Bezle göz örtüp, perde çekip uyutma metaforu da bayağı sert. Toplumu körleştirip soyan düzene işaret ediyor.
Vurucu yorumum şu:
Bu şiir aslında isyan etmekten çok yorgun bir kabulleniş. Öfke var ama öfke tükendiği için artık sadece teşhis koyuyor:
"Düzelmeyecek. Öteden beri düzelmedi, bundan sonra da düzelmeyecek."
Çok acı ama bir o kadar da dürüst. Türkiye'de orta-üst yaş grubunun büyük kısmının 2025-2026’da bile hâlâ aynı nakaratı söylediğini duyuyorum: "Elli sekizinde geldim, yetmiş sekizinde hâlâ aynı yerdesin."
En acı veren yer bence şu dize:
"Bezle gözümüze çektiler örtü"
Çünkü gerçekten öyle hissettiriyor; birileri sürekli perde çekiyor, gerçekleri göstermiyor ve biz de artık yorulup "görmeyelim daha iyi" moduna geçiyoruz.
Akgül’üm haklı galiba… en azından bugüne kadar haklı çıktı.
Ama belki de en büyük bedel, tam da bu "düzelmez" diye düşünmeye başladığımız andan itibaren ödeniyor.
Ben her şeye rağmen başaracağınıza bütün bunları açacağımıza inanıyorum Yeter ki insan gibi düşünelim. ..