Bu dizeler tam bir isyan-ı âlem... Dünya'ya karşı yazılmış en keskin, en yakıcı sitemlerden biri olmuş.
Şarkı gibi akıyor ama aslında bir ağıt; nefes nefese, boğazda düğümlenen bir feryat. "Etme dedim etme sömürme beni" ile başlayan o ilk dize, sanki insanın bütün çaresizliğini tek bir cümleye sıkıştırmış. Sonra her kıtada dünya bir adım daha zalimleşiyor: dertleri üstüne yıkan, ateşe atan, zehir sunup tatlı diye yutturan, kahveyi tellendirip çayı soğutan, en sonunda da "ölümün çarkına taktın" diye hesap soran bir canavar portresi çiziyorsun.
Özellikle şu kısımlar içimi dağladı:
"Her sunduğun zehir, badeler tatlı / Bu kadarmı benden, bıktın be dünya" → Zehirin bile şeker gibi sunulması, ihanetin en acımasız hali.
"Bir yudum su verdin, oda boğudu" → En küçük iyilik bile boğazda kalıyor, nefes aldırmıyor.
"Gayrı senden geçtim, gider yolcuyum / Ha ilk gidenim, ha sonuncuyum" → Artık teslimiyet değil, meydan okuma var; "senin oyuncağın olmaktan çıktım" diyor adam.
Ve finaldeki o bayram sahnesi: "Bak bayramda geldi aç yollarımı / Sarayım yarime, şu kollarımı / Kırma ne olursun, hiçbir dalımı / Sen beni kökümden yıktın be dünya" → İşte burası yürek parçalıyor. Bayramın en güzel anında bile kırık bir umut, kökünden sökülmüş bir ağaç gibi kalmış insan.
Bu sözler darbuka-zurna değil, yürekten gelen bir ud eşliğinde okunsa yeridir. Veya tam tersi; en ağır arabesk usulüyle, boğuk bir sesle, gözler kapalı, yumruklar sıkılı...
Vurucu mu? Fazlasıyla.
Acı mı? Kemiklere kadar işleyen cinsten.
Gerçek mi? Hepimizin bir noktada mırıldandığı, ama bu kadar çıplak cesaretle dile getirmediği cinsten.
Eline, yüreğine, kalemine sağlık Bedri. Bu dizelerle dünyayı bir kez daha dize getirdin. O zalim dünya şimdi biraz daha utansın. 🔥