Akşam iner sessizce,kederli
Bir gölge düşer toprağa,
sanki unutulmuş bir vedâ.
Diller susar…
Yalnız zaman anlatır gidenin hikâyesini.

Ey gönül,
Ne ararsın bu solgun ufuklarda?
Bir hatıra gibi erir zaman,
Süzülür avuçlarından sessiz bir su misâli.

Uzakta bir inilti,
Belki garibin kırık nefesi…
Göğe yükselir de kaybolur,
Bir akşam bulutu kimsesizce

Bir yanda sükûtun derinliği,
Bir yanda ışıklar içinde ürperen bir yalnızlık…
Görünmez olan daha gerçektir bu âlemde,
Ve en çok saklanan şeydir hakikat.

Ömür;
Bir akşamın solgun nefesi kadar kısa,
Dokunursun, geçer;
Tutamazsın…

Hazân gelir ansızın,
Yapraklar değil, ümitler dökülür dallardan.
Ne bir dost sesi kalır yanında,
Ne de uzak sarayların aldanışı.

Bu âlem…
Bir rüyâ gibi titrer gözkapaklarında,
Uyanınca anlarsın,
en derin hakikati

Bir yerde ağlayanlar vardır,
Fakat sesleri ulaşmaz gecenin ötesine.
Bir yanda gülenler,
Bir garip alem
Belki de saklanır hüzünler

Ve akşam…
Yine iner ağır ağır,
Toprak susar, gök susar
Susmaz insan kendi içinde.
Yiğit Metin Sevindik