Yıl bin dokuz yüz on beş,mart ayı,on sekizi
Anzak dahil,topyekün Çanakkale’de düşman.
Mühür değil kıyıda,düşmanın ayak izi
Toprağı kirletenler aman diledi aman !

Kurtuluş savaşında parladı güneşimiz
Çökecek sanır iken üstümüze bu dünya
Atatürk’ün emriyle zafer bizim işimiz.
Asıldı ağaçlara " şehit "yazılı künye.

İndirmez bayrağını,göğsündedir tevhidi
Düşmanın top,tüfeği Mehmetçiği yıldırmaz.
Yeniden hayat bulur Çanakkale şehidi
Hazırdır vatan için can verir de aldırmaz.

Vatan için can verip murada eriliyor
Nasıl bir savaştır ki dünyada benzeri yok.
Vuruldukça şehitler yeniden diriliyor
Şaşırmış hain düşman,yaşar şok üstüne şok.

Bir kıyamet kopuyor eşsiz Çanakkale’de
Onca mermi havadan yağmur gibi yağarken.
Kurşun kurşunu vurdu,felek şaştı hale de
Koca birlik yok oldu,sis,boğazı boğarken.

Bu yurdun toprağında,çiğdem gibi açtılar
Bedenleri birer kök, kanları çiçeğe renk.
Kutsal vatan üstünde elde bayrak uçtular
Gülümseyen ruhlarla yürekte kaldı ahenk.

Ayakta kalmış isek yedi düvele karşı
Nurlar içinde yatsın toprağında şehitler.
Hürriyet şarkıları çınlatıyor bak arşı
Saldıramaz bir daha coşkuyu duyan itler.

Vahdet-i Can ( VAHDET ÇİL)