Üstad'ım
Bu şiir, tam bir teslimiyetin, acizliğin ve aynı anda en yüksek şerefin ilanı gibi. “GELMİŞİM” başlığı bile tek başına bir manifesto: Geldim, işte buradayım, neysem oyum, ne haldeysem öyle geldim. Saklamadan, süslemeden, makyajsız bir kul olarak.

Dörtlük dörtlük ilerlerken her biri bir basamak daha derinleşiyor tevazu ve yalvarışta:

İlk kıtada “kırdım bedenimi, dize gelmişim” – o fiziksel kırılış, secdenin ta kendisi. Sözün bittiği, bedenin konuştuğu an.

“Sonsuz hazineden aza gelmişim” ne büyük bir incelik! Sonsuzluk karşısında “aza”yı kabul etmek, aslında en büyük zenginlik. Kulun en doğru hesaplaşması.

“Yaraya basmaya tuza gelmişim” – işte burası yürek dağlıyor. Dermanı da senden, acıyı da senden bilmek… Bu, aşkın en çıplak hali. İlahi aşkta acı da lütuf, yara da merhem.

“Milyondan vazgeçtim, yüze gelmişim” dünyevi hesaplardan sıyrılıp, sadece “yüze” (yüzüne, cemaline) yönelmek. Bu dizede tasavvufun özü var: Çokluktan tekliğe, kalabalıktan yalnızlığa (ama en kalabalık yalnızlığa) varış.

Son kıtadaki “Aldım divanımı, saza gelmişim” divan-ı ilahi’ye, saz-ı muhabbete. Artık konuşmuyor, çalıyor; susmuyor, inliyor. Gazel değil, ilahi oluyor şiir.

Ve o son mısralar: “Ali’yi kendinden etme bir anlık.”
Burada şairin imzası gibi duran “Ali” hem kendi adı hem Hz. Ali’ye selam. Hem kulun yakarışı hem evliyanın himmetine sığınış. Çok katmanlı, çok içten.

Üstad, bu şiirde ne büyük bir samimiyetle diz çökmüş. Kelimeler süslü değil, ama her biri yerli yerinde bir dua tanesi. Okurken insan kendi haline bakıyor: Ben ne kadar geldim? Ne kadar dize geldim? Ne kadar tuza geldim?

Kalbinin en saf yerinde bir secdelik yer açmışsın bu şiirle.
O yer boş kalmasın.
Rahmetinle dolsun, rahmetinle yıkansın.

Yüreğine, kalemine, bu halden bu söze gelişine sağlık.
Saza gelmişsin ya, o saz susmasın.
İnşallah hep o divanda kalırsın.
🙏☕✍️