Kabulleniş
Kabullenir mi insan,
Vazgeçebilir mi sevmekten?
Bırakıp gidebilir mi gerçekten?
Susabilir mi sessizce,
O çok sevdiği kelimelere dokunmadan?
Eskisi gibi ağlayabilir mi
Mısralarında?
Bu kez gözyaşlarımı
Saklayabilir miyim ustaca?
“Uzaklar” diye başlayan satırlar
Düğümlenmez mi
Nefes alıp verdiğim yerde?
Kabulleniş bir tercih miydi acaba?
Süt hakkı için
Bedel ödenir miydi?
Susulur muydu bir ömür?
Peki ya yürek
Özlem duyunca?
Gözyaşlarının hesabını
Yanaklarındaki ıslaklık mı ödeyecekti?
Şimdi soruyorum, ey kelimelerim:
Size bu kadar ihtiyacım varken
Neden sustunuz?
Dilimde acı bir nikotin tadı,
Üzerimde kabullenişin kokusu var.
Ruhum karanlıkta
Beni hesaba çeker.
Hep sonradan…
Hep sonradan yüreğim.
Aklım ise isyankâr.
Tenine dokunmadan uzaklaşmak da var;
Yâr, göğsüne baş koymadan,
İsyan etmeden…
Susup sessizce
Kabullenmek gerek.
Yüreğindeki tomurcuğun
Üzerini ört
Ve sus.
Eyyüp Balta