Her gün yeni bir gün doğar
Sonra biter sonsuz akşamlarla...
İşte o zaman...
İnsanlardan alabildiğine uzaklaşırım
Yollar bitinceye kadar yürürüm
Hafif bir yağmur ıslatır caddeleri...
Yalnızlığımın gözyaşlarıyla beraber...

Ayaklarım bile beni taşımaktan bıkkın
Parkın bir köşesinde bulurum kendimi
Cep boş , ayaklarım buz kesmiş sanki..
Açlığımın mide gurultusunda sanki gece...
Puhu kuşları bile ötmüyor , sensiz...
Ay ışığında yıkanıyor , yorgun gözlerim
İşsizlik yürekler acısı , beklerken bıkmış...

Evlilik bir hayal oldu ,
Ülkede para , pul olmuş
Kariyer sahiplerine iş yok ,
Hepsi beyaz yaka , götür-getir olmuş...
Acımasız yönetenler ,çalıp çırparken..
Deveyi hamutuyla götüren varmış...
Mavi yaka burnundan kıl aldırmaz olmuş...

Yoksulluğun sınırında geçer
Ekmek kavgası...
İlişirim tahta sıralardan birine...
Kuru bir soğuk içime işler
Ellerimi ovuştururum , ısınmak için
Boş gözlerle bakarım uzaklara...
Artık gün doğmakta sabah olmakta...!