Yavaşça atıştıran bir yağmur..
Beyaz köpüklerde kuduran deniz..
Önüne geleni içine çekiyor..
Sonra dışa vuruyor isteklerini...
Aynı bir kadın gibi , sakladıklarını..
Dışa vuruyor....kükredikçe deniz
Yalçın kayalara vururken...köpükler
Dağılıyor , dalgalarda..
Atıyor kıyıya istemediklerini
Kusuyor atıkları...teneke bira şişelerini...
Kabus dolu , çilingir sofralarına...kızıyor...

Yapraklar ise , düşen damlalarda...hoyrat
Yıkanıyor...bir çocuk gibi...heyecanlı..
Islak saçlarını tarıyor bir kadın...mutsuz

Duygulu ve sessiz , ya da kurgulu...
Kafasında deli düşüncelerinde kırgın
Atmalı mı acaba , yoksa devam mı etmeli...
Yaşamında ki bütün kapıları zorluyor...
Açılmıyor , kilitli...pas tutan anahtarlar...
Tekmeliyor bu lanet yaşamı ve duvarları
Toprak suyu sever , sakin akarken...coşkulu
Özlem...kucaklıyor nisan yağmurlarını...
Oysaki...kadının dudakları ıslaktı severken...

Bir kadın severse...
Bir dünya yeniden kurulur , ilmek...ilmek
Uykudayken koklar saçlarını uzun, uzun
Gözlerinin içine bakarken , baygındır
Çözülmüş bedeninde saklar , ince ruhunu
Kenetlediği elleri , bırakmaz erkeğini
Eğer bir kadın severse ,kötülük yapamaz
Düşünse de yapamaz , zarar verir...kendine
Gerçek seven bir kadın , erkeğini kucaklarsa...
Erkeğinin kaburga kemikleri çıtırdar...sarılınca...
Kadının nefesi kesilir , saçlarını okşar...erkeğinin...!
Denizin dalgaları gibi...coşarken ,
Özlemle sarılır , bir kadın severse....!