0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
79
Okunma
Gözlerimi açtığımda Gül bahçesindeyim sanmıştım.
Sırtımda kamburummuş meğer alnımda ağır yazım sandığım.
Hevesliydim hayata nerden bileydim ki tutunamayanlardan olacağımı.
Yasaktı okşamak başım. Yasaktı dinmek gözyaşım.
Kinliyim. Kinim çocukluğumu kıskananlara.
Hırçın bir deniz oldu ruhum uzaktan bakanlara.
Doğduğum Gül bahçesi şimdi oldu karanfil.
Ölü toprağına hasretle, narince bırakılan karanfil.
Düz yollar, düz duvar oldu. obruklar dağ oldu durdu karşıma.
Umut ettiğim güzel günlerim dağların ardında kaldı.
Bu yüzdendir benim dağlara olan inatçılığım.
Bu yüzdendir beyaz güvercinleri dağların ardına aşırdığım.
Dağlar bir acılı masaldır artık.
Ve o masalın kahramanı bile olamadım.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
