İlanı yalnızlık ediyorum ruhani kalabalığıma
Bu boynu bükük insanların baş kaldırısıdır
Kimsesiz yaşıyor tırnak uçlarımdan dökülenler
Bu düpedüz soyutlaşmadır varlığı yok sayıştır
Duvarlarıma yansıyan hüznün gölgesinde
Dirhem dirhem hasreti kanatmak geçiyor içimden
Kapalı kapılar arkasında diz çöküp oturmuş çaresizliğim
Ölümün bağrına vura vura ağlatmayı geçiriyor içinden
Ve gecenin karanlığında soguk bir sokak taşına oturduğumda
Dilsiz kelebekler uçar ve sen düşersin delirmiş aklımın uçurumundan.
Ne garip şeydir seni yaşamak
Ne gariptir ki münferiti olmayan seni hapsedip yaşatmak.
Hoyratlığımla yalnız
Berduşluğumla yalnız
Kabadayısı olduğum şehrimde yalnız
Çocuksu yanlarımla yalnız
Babası olduğum evladıma sarılırken yalnız
Devrimlerimde yalnız
Dayatılan kapitalizme karşı yalnız
Kendi romantizmimle yalnız
Velhasıl adamlığımla yapayalnız
İlanı yalnızlık ediyorum Fuzuli kalabalığıma