Sustuğum yerden kırılırım
Ve sen bilmezsin
Ve siz bilmezsiniz
Susmak nedir bilmezdim
Çocukken
Hani o herşeyi soran
Yaramaz ama fevkalade akıllı çocuktum ben
Sonra bir şey oldu
Her şey yok oldu
Sustuğum yerden kırıldım
Velakin
Sessizlik bir halt değilmiş
En koyu sohbetlerden
En derin manalardan
Daha mânasız imiş
Bunu da susa susa anladım
Konuşsam artık anlatamadığımı anladım
Artık kelimelerin bana küstüğü gerçeğini kabul ettim
Söz gümüş imiş
Sükut ise 3 para
Sustuğum yerler kırıldı
İnsanlar konuşsun istedim
Dinleyeyim de sussun beynimin içi
Kimse de bir laf etmedi doğru düzgün
Unuttum
Kendimi
Zamanla da herşeyi
Sevmeye çalışıp sevemedim
Sövsem ona da dilim dönmedi
Sayısız gece geçti
Ne ben becerebildim
Sustuğum karanlıklar kuyusundan
Çıkabilmeyi
Yusuf gibi
Ne de uzandı bir yardım eli
Ben sustum
Sonra müzikler konuştu
Sonra tınılar
Beynimde tınılandı
Sözleri beni benden aldı
Kimse de yine farkına varmadı
Gönül bir derde düştü
Ölse faydası yoktu
Kalsa zaten faydasız
Sustuğum karanlıklar susturdu yine beni
Sustuğum yerlerden kırıldım
Sustum
Sonra
Susadım
Susadığıma da sustum
...