Bazı sevemem’leri
Seni sevmemeliyim idi
Onun dilinde
Onun dili
Böyleydi
Giderdi uzunca bir dönem
Giderdi ve onun varlığından habersiz yaşardım

Gelirdi ve hiçbir şey sormadan gelişine sevinirdim
Gelişi bayram olurdu kendi bilmezdi
Gelişi baharlar getirirdi gönlümün kır bahçesine
Gelişi tırtılları kelebek yapardı beynimin rahiyalarında
Kalbim bayram sabahı çocuğu olurdu
Bir gelirdi ne var ne yok unuttururdu
Yormazdı gelişi
Kimi insan gelişinden yorar dediklerinden değildi yani

Bazı sevemem’leri
Seni sevmemeliyim idi sadece

Mesela en güzel o severdi bilirdim
Başkalarını nasıl sevmiş
Kendi ağzından dinledim
Tutar ağlardı omuz uçlarımda
Omuz uçlarım ıslanırdı
Yüreğimle beraber
Tırnak uçları ıslanırdı
Gözlerimin çehresinde
Kanlı ayları izlemiştik birlikte
Ve yıldız kayışlarını
Meteor yağmurlarını
Bilmezdi belki de
İçimde kör kara bulutları çarpıştırıp da
Yağmur oluşunu

Oysa ki çocukluğum oydu
Oysa ki çocuğum oydu

Seni sevemem dedi
Ben sevmeyi bilmem ki dedi
Kimi olurdu içimde yaşanan ve asla tamamlanmayan bir hikaye
Kimi piyanolara bestekarlardan oluşmuş bir eşsiz ezgi
Yarım kalmışlıklara ışık tutan bir pencere
Kalbimin ölürken çalacağı sessiz bir senfoni
Bir kere söyledi
Ben de üstelemedim beni sevemeyişini
Ama o hiç demedi aslında seni sevemem diye

Bazı sevemem’leri
Aslında
Seni sevmemeliyim idi

Bilirim
Sevdi


Ama
Sevmemeli idi
...