BİN YILLIK YORGUNLUK

Yüreğimde, yılların yorgunluğunu,
Nereye dönsem bir hançer batıyor sineme,
Ruhumda bin yıllık sızı var,
Yaralarım oluk oluk kanıyor,
Yüreğimde bir telaş, dört nala koşan atlar gibi,
Nereye gitsem çıkmaz sokağa çıkıyor yollarım,
Umutlarım kanadı kırık bir kuş gibi,
Çırpındıkça içimde bir şeyler ölüyor,

Aynalarda yabancı bir yüz...
Tanıyamıyorum artık kirpiklerimdeki bu nemi,
Eskiden fırtınalara kafa tutan o gemi,
Şimdi durgun bir suyun içinde, sessizce çürüyor,

Her nefes, göğüs kafesimde bir cam kırığı,
Yutkunuyorum, ama geçmiyor bu acı,
Yüreğim, bin defa kırılmış, bin defa dağılmış gibi,
Ama her yamasında, yeni bir yanlızlığın izini taşıyor.
Gönlümün sokaklarında lambalar bir bir sönüyor,
Geriye sadece hüzün kalıyor, benimle baş başa,
Hiç terk etmeyen sadık dosttum,

Dizlerimde fer yok, ellerim buz tutmuş nehir gibi,
İçine düştüğüm bu acı, her geçen gün birazdaha derinleşiyor,
Yorgun yüreğimin son ritmidir bu titreyiş,
Karlar altında ki filiz gibi,
Buz kesti yüreğimde baharım,

Sözler de bitti, hüküm verildi, kapandı kalbimdeki kapılar,
Mühür vurdum dilime, sustu içimdeki feryatlar,
Gözlerimde kalan, son umudu rüzgara savurdum,
Kendi sessizliğimin içinde, kendi mezarımı kurdum.
Ne bir sitemdir bu, ne de hayata veda,
Sadece yorgun ruhumun, toprağa sessizce düşüşü,

Kilitledim kalbimin kapılarını güven denen duyguya,
Ne birdaha açılır kapılar,
Soldu bir bir güven çiçeklerim,
Bin bahar gelse de açmaz,
Öylesine büyük ki bu yıkım,
Harebe her bir zerrem her bir duygum,
Adımı unutulmuş bir mezar taşının üstüne yazdım,
Uzerimde bin yıllık kar, yüreğimde gam,
Anladım ki bir daha ne yaz gelir ne de bahar,
Asırlık kış mevsimde gibi her bir zerrem,

Hazan Gülü Fatoş... 15, 03.2025....