0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
93
Okunma
Bir savaş açtım çorak gönüllere,
Bilemedim yüreğime sıkışmış o günlere döneceğimi.
Şimdi yüreğime ekilmiş tohumun sancıları içindeyim,
Kendime yabancı, kendime kırgınım.
Gözlerim deniz mavisinde.
Hava fırtınalı, gemiler alabora,
Korku dolu gözlerle kaçışan
Çaresiz sokağın insanları.
Etraf ürkütücü, sokaklar sessiz.
Eyvah! Gene başka bahara mı kaldı umutlarım?
Göçmen kuşların kanat çırpışlarını duyuyorum.
Yoksa sonbahar kışımı müjdeliyor?
Gece aya kırgın,
Gündüz güneşe küskün.
Oy kara toprak oy,
Yerini beyaza mı bırakıyorsun?
Martılara simit atan
O koca yürekli amcalar ve teyzeler
Meçhul gemiye binip gittiler teker teker.
Bense hep seyre durdum biçare.
Oy garibem, oy! Bir bana mı kaldı
Şu çivisi çıkmış dünyaya kazık çakmak?
Hep yutkundum, söyleyemedim
İçimde kopan fırtınaları…
Ercan KARABULUT
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
