Bu dizeler, kaybın ve kederin o sarsılmaz ağırlığını çok samimi bir dille yansıtıyor. Özellikle "Ölüm insanı yoruyor, vedalar çok can yakıyor" mısrası, şiirin genelindeki o yüksek tansiyonu hüzünlü bir kabullenişle noktalıyor. Kelimelerin arasına sızan o sızı, okuyan kişiye geçiyor.Ateş" ve "Ocak" imgeleriyle başlayan şiir, bir yandan yıkımı anlatırken diğer yandan "Küllerinden doğar umut" diyerek bir direnç noktası arıyor. Bu döngü, şiire felsefi bir derinlik katmış.
​Doğa ile Özdeşleşme: Acının sadece yürekte kalmayıp "taşa toprağa" düşmesi, gökyüzünün çığlık çığlığa şimşek çaktırması; yasın evrensel bir boyuta ulaştığını hissettiriyor.
​Ritmi ve Duygu Geçişi: Nakarat kısımlarındaki "Nasıl dayanır bu dünya" sorusu, çaresizliğin en yalın hali. Son bölümdeki serbestleşen yapı ise hıçkırıkların düzene girmeyen o dağınık halini çok iyi betimliyor.
Kalemin yüce olsun kalemdaşım güzel eserini candan kutladım

Güzeldi eser, her zaman ki tat ve deminde
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık, yazdıran yüreği ve eserini
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

İçten içe bir gidişin ardındaki enkazı okuduk satırlarında Karadenizin Asi şairi Hocam
Gidenin ardından ne sızısı ne acısı bitermi sorgulamasındaki o söz gerideki yıkımın hüznün gönül yarasınınj derinliğini vurgular gibiydi Hocam
Yüreğinize sağlık
Selam ve saygılarımla

Her zaman ki gibi harika duygularla ,Yazmış olduğunuz harika şiirinizi beğeniyle okudum ;İlhamınız bol, kaleminiz hiç kurumasın ,selam ve sevgilerimle Allah'a emanet olun...