Gönül bahçesine baykuşlar doldu,
Yolumu şaşırdım, nasıl güleyim?
Gönlümün gülleri sarardı soldu.
Baharım güz oldu, nasıl güleyim?

Gurbet ellerinde büküldü belim,
Bağlanmış konuşmaz lal oldu dilim.
Kurudu pınarım, akmıyor selim,
Çölde susuz kaldım, nasıl güleyim?

Felek darbesini vurdu başıma,
Ağu kattı ekmek ile aşıma.
Bakmıyor gözümden akan yaşıma,
Gönül yas bağladı, nasıl güleyim?

Dost bildiğim herkes sırtını döndü,
Yanan şu gönlümün çırası söndü.
Ruhum bir kafeste yorgun bir göndü,
Kuş olup uçmadım, nasıl güleyim?

Yükledim derdimi dertli kervana,
Diz çöktüm sonunda yüce Divana.
Hasretin ateşi düştü bu cana,
Yandıkça kül oldum, nasıl güleyim?

Günden güne artar sızım içerde,
Şu fani dünyada kaldım bin derde.
Çekildi önüme karanlık perde,
Güneşi görmeden nasıl güleyim?

Bülbül feryat eder dikenli dalda,
Ararım gerçeği her türlü falda.
Aklım firar etti, kalmadı halde,
Kendimi kaybettim, nasıl güleyim?

Sıla özlemiyle yanar dururum,
Hayal kurar iken dalar dururum.
Derdin deryasına batar dururum,
Kıyıyı bulmadan nasıl güleyim?

Ömür defterimin sonuna geldim,
Dünyanın sırrını çilede bildim.
Kendi gözyaşımı kendimce sildim,
Dermanım kalmadı, nasıl güleyim?

Dostun vefasızı sardı yanımı,
Bitmedi ömrümün kederi gamı,
Yıkıldı gönlümün sarayı damı,
Altında kalmışken nasıl güleyim?

Şair Ebuzer Özkan

Değerli Karmdem Şiirime;

Dünyada gülmek var ağlamak da var
Bir vefasıza gönül bağlamak da var
Yüreği aşk ile dağlamak da var
Kor gibi yanarken nasıl güleyim….Ramazan Yıldız SİTARE