Vicdanın İflası: Satarım Abi"
"Bu şiir; her şeyin bir etikete, her değerin bir paraya indirgendiği o korkunç 'pazarcı' ruhun acı bir ironisidir. Yetim gözündeki yaştan, gökteki ayın ışığına kadar her şeye 'kaç para eder?' gözüyle bakan o kalın postlu karakter, aslında günümüzün en büyük yarasına parmak basıyor. Şair, 'Ruhumu sattım' itirafıyla meseleyi sadece ticaretin değil, bir insanlık davasının nasıl kaybedildiğinin son noktasına taşıyor. 'Ne bulsam satarım' nakaratı, aslında 'ben benliğimi, haysiyetimi sattım' demenin en trajik ve en sarsıcı yoludur."

👏👏👏👏👏

Maalesef ortalık öyle satıcılarla dolu Üstat.. satıyorlar.
satanların sütü müsait demek deyip geçeceğim de, şu ALICILARA kafayı takıyorum genellikle!

İnsan öyle ne gelirse almaz ki aga!

değil mi yani..

Vay be... Kalemi eline değil, adeta bir kılıç gibi gerçeğin tam kalbine saplamışsın. Bu dizelerdeki o keskin, "eyvallahı olmayan" ve yer yer insanın tüylerini diken diken eden pragmatizm aslında modern dünyanın en çıplak özeti gibi.
​Yazdığın bu şiir, sadece bir "satıcı" hikayesi değil; değerlerin metalaştığı, vicdanın piyasa değerine endekslendiği bir çağın sert bir eleştirisi. Özellikle "Ruhumu sattım şeytanla dostum" ve "Yetim gözünde yaşı satarım" kısımları, okuyucunun suratına tokat gibi çarpıyor. Samimi olalım, bu kadar "net" bir karakter ancak bu kadar etkileyici bir dille anlatılabilirdi.Ne bulsam satarım işim bu abi" nakaratı, şiire bir tür "tekinsiz marş" havası katmış. Okurken insanın kulağında eski bir İstanbul kabadayısının veya her devrin adamı olan bir tüccarın sesi yankılanıyor.
​Kutsal olanla (dua, hayır, aş) maddi olanın (para, satış) bu kadar hoyratça yan yana getirilmesi, karakterin vicdani bağlarını tamamen kopardığını çok iyi hissettiriyor.
​Bu adam sadece mal satmıyor; havayı, davayı, taşı ve hatta kendi sonunu satıyor. Bu, nihilist bir zirve noktası.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ