Sevgili sibel bacım şiir, terk edilmişliğin o derin sessizliğini ve içsel bir kışın nasıl tüm renkleri soldurduğunu son derece güçlü ve çarpıcı bir dille anlatıyor.
Şiirdeki "bakmam artık" ifadesi, umudun tamamen tükendiği, baharın ve güneşin bile artık bir anlam ifade etmediği mutlak bir kopuşu simgeliyor. Bu, dış dünyadaki mevsimlerin değişimiyle değil, kişinin kendi içindeki duygusal iklimin donmasıyla ilgili. "Aklıma bir almana verdim" dizesi, zihnin bir başkasına veya bir yabancılığa teslim edilmesi olarak yorumlanabilir; bu teslimiyet ödünç değil, kalıcı bir kayıptır. Geçmişi ("dünü dünümdekileri") unutmak, sadece hafızayı silmek değil, aynı zamanda "eyvah" ile başlayan pişmanlık döngüsünden "eyvallah" diyerek kabullenmeye geçişin de sancılı bir yolculuğu.
Ben yazan kalemini tebrik ederim şaire kardeşim

şiir kısa ve etkili, zamannla hepimizin problemi var ve zamana mahkumuz çünkü zaman durunca insan bu dünyadan göçmüş oluyor,

Bir dizenizde bir sözcüğü anlamadım "şimdi, hangi açkıya çözülür," bu dizedeki AÇKIYA sözcüğü yazım hatası mı yada böyle bir sözcük varda ben mi bilmiyorum.

Tebrik ederim Şair.

Güzel duygulu dizelerAklınızı almana vermek deyim mi yoksa alman ırkı mı acaba