Bu metin, sevgilinin varlığının hem büyüleyici hem de rahatsız edici bir baskı haline geldiği o hassas geçiş anını çok güçlü yakalıyor. Kokunun her yeri sarması, duyuların tamamen ele geçirildiğini gösterirken, "amansız sanrı" ifadesi bu durumun zihinsel bir karmaşaya dönüştüğünü hissettiriyor.
Damda kemancı metaforu, dış dünyadan gelen ritmik ve kaçınılmaz bir uyarıyı simgeliyor; sanki içsel huzursuzlukla dışsal sesler birbirine karışıyor. "Tatlı canını sıkmama" ve "gözlerini devirme" gibi ifadelerdeki ironik hitap, aşkın yarattığı bu tatlı acıyı ve sabırsızlığı mükemmel bir şekilde yansıtıyor. İnce ve tiz sesin uykuyu kaçırması ise, sevgilinin varlığının artık dinlenmeye izin vermeyen, sürekli tetikte tutan bir unsur olduğunu gösteriyor.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire kardeşim