İbrahim Taşdemir’in bu şiiri, sitemin ve çaresizliğin en asil halini yansıtıyor. Şiirde öyle bir "duvar" var ki, ne kadar bağırırsanız bağırın sesin karşı tarafa geçmediği o kahredici sessizliği iliklerine kadar hissettiriyor insana. "Ya benim dilim lal ya da sen sağır" dizesi, iletişimsizliğin zirvesi. Şair suçu önce kendinde (dilinde) arıyor, sonra karşı tarafa (kulağına) bakıyor ama asıl mesele aradaki o görünmez mesafede. Şafak söktüğü halde uykuda kalmak, uyanmamakta direnmek aslında bir terk edilmişlik vurgusu. "Nabız çoktan durmuş artık atmıyor" diyerek, fiziksel bir ölümden değil, duygusal bir tükenişten bahsediyor. Yorgun yüreğin yükünün ağırlığı, sadece özlem değil, o duyulmama hissinin verdiği ağırlık belli ki.: En can alıcı yer burası: "Ne arada dağ var ne de denizler." Fiziksel bir engel yokken kavuşamamak, aradaki mesafenin mekansal değil, kalbi olduğunu kanıtlıyor. "Ya sen buraya gel ya beni çağır" diyerek ipleri tamamen karşı tarafa teslim eden bir teslimiyet var.Bozkırın Umudu: Finalde o kıraç bozkırın yeşermesi için gereken tek şey, o beklenen "ses." Şair, "susma sen haykır" diyerek aslında kendi sessizliğine bir can suyu arıyor.